3 jun 2014, 7:30pm
boeken recensie
by

leave a comment

The Fault In Our Stars

Toen ik nog actief was op Tumblr, zag ik vaak foto’s en verhalen over TFIOS. Quotes, stukjes uit het boek en zelfs een stukje geschreven over een meisje waarvan haar moeder als enige haar exemplaar van TFIOS uit haar kamer had gered na het volledig was ingestort, en dat ze vond dat dat het beste was wat haar moeder nog voor haar mee kon nemen. Een van mijn beste vriendinnen wilde twee jaar geleden altijd heel graag Looking For Alaska lezen en ondertussen begonnen ook steeds meer mensen TFIOS te lezen. Zoals je kunt begrijpen, werd ik dus heel erg benieuwd naar het boek, maar vond ik het toch een beetje muhhh om het te lezen omdat de hele wereld het al gelezen had. Ik begon met het lezen van Paper Towns, ook geschreven door John Green, en vond dat boek zo goed, dat ik TFIOS toch maar een kans gaf en het leende van een vriend. Mijn verwachtingen lagen vreselijk hoog, omdat iedereen het boek zo ongelooflijk goed vond.

image(41)

Zestienjarige Hazel Grace heeft schildklierkanker en wordt door haar ouders naar een steungroep voor mensen met kanker gestuurd. Eenmaal daar, ontmoet ze de super knappe, zeventienjarige Augustus Waters, een ex-kankerpatiënt. Augustus’ osteosarcoom, oftewel botkanker, was verdwenen na amputatie van zijn been. Hazel en Augustus worden ongelooflijk verliefd op elkaar en in het boek lees je niet alleen hoe ze steeds verliefder worden, maar ook hoe Hazel met de situatie omgaat, omdat de behandelingen die zij krijgt niet zijn om haar kanker te bestrijden, maar om haar leven steeds eventjes te verlengen.
Hazels grootste droom is om antwoorden krijgen op haar vragen over haar lievelingsboek An Imperial Affliction, geschreven door Peter Van Houten, die nu in Amsterdam woont. Ze probeert al tijden contact met hem te krijgen maar hij laat niks horen, schrijft geen boeken en niet eens een berichtje op internet. Dankzij Gus krijgt Hazel eindelijk een email van Van Houten, waarin hij haar uitnodigt om naar Amsterdam te komen. Ik kan jullie al verklappen dat dat gaat gebeuren, en samen met Gus nog wel!

TFIOS had ik snel uitgelezen. Niet omdat ik het zo’n goed boek vond, maar gewoon wilde weten wat er zou gaan gebeuren. Een meisje uit mijn klas had het einde, een hele onverwachte wending, verteld in de klas (thanks man, echt, ik houd ervan als je het hele verhaal spoilt, kuch), dus ik wist al hoe het zou aflopen. Toch was het laatste deel van het boek mooier dan ik had verwacht. Oké, goed, mijn mening: The Fault In Our Stars is een mooi boek, maar echt niet zo geweldig als iedereen zegt. Misschien ligt het aan dat ik zo veel verwachtte omdat iedereen altijd zo enthousiast is over dit boek, en oké, ik moest wel even janken aan het einde (hey, ik huil zo vreselijk snel, ik huil zelfs al bij een stomme Disney-film), maar mijn favoriete boek is dit niet. Het is goed geschreven en wederom weet John Green heel goed te verwoorden wat tieners denken en vinden, en ik kan wel zeggen dat vrijwel ieder tienermeisje dit boek gelezen zou moeten hebben, en het verhaal heeft me wel geraakt, maar niet zo’n enorme indruk op me achtergelaten.

Haat me niet, alsjeblieft.

Alsjeblieft.

23 jan 2014, 5:12pm
boeken recensie
by

leave a comment

Boekrecensie: The Curious Incident Of The Dog In The Night-Time

The Curious Incident Of The Dog In The Night-Time (of Het Wonderbaarlijke Voorval Met De Hond In De Nacht) is een detectiveroman, maar geen die lijkt op welke dan ook. Christopher Boone is vijftien, woont alleen met zijn vader sinds zijn moeder is gestorven en heeft het Syndroom van Asperger. Hij houdt van lijsten, patronen, de waarheid en heeft een hekel aan de kleuren geel en bruin. Wanneer hij vier gele auto’s achter elkaar geparkeerd ziet staan, is het een Zwarte Dag, wat betekent dat hij niet eet of praat en in zijn eentje wiskundige sommen oplost om rustiger te worden. Wanneer hij in een ruimte met veel (nieuwe) mensen komt, begint hij te grommen als een hond om het geluid en de pijn die hij voelt te blokkeren. Christopher vertrouwt mensen niet en schijnt een vorm van misantropie te hebben – dit is waarschijnlijk een van de redenen waarom hij nog nooit verder dan het einde van zijn straat is gekomen in zijn eentje. Maar wanneer hij uitvindt dat de hond van de buurvrouw vermoord is, begint hij in zijn eentje een avontuur dat zijn hele wereld op z’n kop zal zetten.

Anni, heb je het tweede deel van The Hunger Games nog steeds niet uit? Nee. Dit ging voor (maar ook omdat het wederom voor school moest). Ik heb dit boek zo’n twee jaar geleden gekocht, had ‘m voor de helft gelezen en stopte toen weer, maar ik heb eigenlijk geen idee. Want wejo, dit boek is geweldig. Christopher Boone vertelt dat hij grappen niet begrijpt en niet grappig is, maar ik vind hem hilarisch. Het is geen spannend boek, integendeel zelfs, ik vind het gewoon erg vermakelijk. Van meerdere mensen heb ik gehoord dat ze het een saai boek vonden, omdat hij bijvoorbeeld echt twintig bladzijdes schrijft over wat hij ziet en hoe hij zich voelt (niet letterlijk twintig hè), maar ik vind dat juist geweldig, evenals veel anderen. Ook is Christopher erg slim en vertelt hij veel algemene feitjes in zijn boek, zoals dat een mens blind is wanneer hij knippert. Super interessant. Christopher is een beetje een hele erge sukkel soms, net zoals ik, en daarom denk ik dat ik het boek zo zo zo leuk vond. Ik heb een beetje spottende humor en ook heel veel zelfspot, oké.

Een paar stukken uit het boek:

 ‘All the other children at my school are stupid.’ (deze gedachte alleen al maakt Christopher geweldig) ‘Except I’m not meant to call them stupid, even though this is what they are.’

‘Mr Jeavons said that I liked maths because it was safe. He said I liked maths because it meant solving problems, and these problems were difficult and interesting, but there was always a straightforward answer at the end. And what he meant was that maths wasn’t like life because in life there are no straightforward answers at the end. I know he meant this because this is what he said.’

‘And people who believe in God think God has put human beings on the earth because they think human beings are the best animal, but human beings are just an animal and they will evolve into another animal, and that animal will be cleverer and put human beings into a zoo, like we put chimpanzees and gorillaz into a zoo. Or human beings will all catch a disease and die out or they will make too much pollution and kill themselves, and then there will only be insects in the world and they will be the best animal.’

Dit boek is zeker een aanrader als je wil lezen over een jongetje van mijn leeftijd met het Syndroom van Asperger op een leuke en grappige manier. Het enige jammere is, is dat het boek snel uit is. Als je dat een minpunt vindt, dan. Als je nog op de middelbare school zit en op havo of vwo, moet je dit boek vast nog wel lezen van je docent Engels.

Beoordeling: 3,5/5

1 okt 2013, 3:53pm
boeken recensie
by

leave a comment

Boekrecensie: Paper Towns

Voor school moest ik een Nederlandstalig boek lezen om vervolgens een opdracht over te kunnen maken. We kregen een enorme lijst met boeken die we mochten lezen, maar geen sprak me aan. Uit eindelijk koos ik een of ander boek over een gestorven broer van iemand en nog iets over homoseksualiteit, maar ook zag ik Paper Towns liggen (en ik met mijn eigenwijze kop wilde natuurlijk dit boek lezen voor Nederlands en niet het andere). De titel en tekst op de rug van het boek sprak me erg aan en daarna zag ik dat het ook nog eens was geschreven door John Green. Ik had nog nooit een boek gelezen van John Green, maar al een aantal jaar wordt er tegen mijn hoofd gegooid wat voor een god hij wel niet is. Eerst boeiden hij en zijn boeken me niet zo veel, maar hoe vaker ik zijn naam las, hoe interessanter hij werd. Mensen zweren bij The fault in our stars en Looking for Alaska móet je ook gelezen hebben. Mijn verwachtingen lagen dus erg hoog.


Een papieren stad, zo noemt Margo haar woonplaats Orlando: nep en niet eens hard genoeg om van plastic te zijn. Margo Roth Spiegelman is het meisje waar Q (Quentin) al jaren verliefd op is, maar ze hebben sinds ze in het park, bijna tien jaar geleden, een dode man hebben gevonden geen contact meer. Totdat Margo op een avond in mei, niet lang voor de examens, op het raam van Q’s kamer klopt. Die nacht maken ze een onvergetelijke tocht door de stad waar ze wonen. Op een papiertje heeft Margo een aantal problemen opgeschreven in haar handschrift en bijzonder gebruik van hoofdletters om aan te pakken, waaronder haar vriend Jase die vreemdgaat met haar beste vriendin Becca, haar andere beste vriendin Lacey en als kers op de taart wil Margo ook nog eens inbreken bij SeaWorld. Q heeft het gevoel dat die nacht een onverbrekelijke band tussen hem en de mooie Margo wordt gesmeed en als Margo de volgende dag verdwenen is, laat hij het er dan ook niet bij zitten. Een bizarre maand volgt, waarin hij, door Margo achtergelaten, aanwijzingen vindt waardoor hij deuren opschroeft, overnacht tussen ratten in een sinds 1986 verlaten winkelblok, meemaakt dat zijn beste vriend Ben iets met een van de meest sexy meisjes, Lacey Pemberton, van school krijgt en een bierzwaard aan zijn handen lijmt met superlijm, veel pseudo wijken bezoekt, een, naast alle andere rondritten, bijna 24-uur lange rondrit maakt en erachter komt dat Margo niet de persoon is die hij meende te kennen – en hijzelf evenmin.

John Green, je hebt me weten te verrassen. Alle geruchten over jou zijn waar. Je schrijft geweldig, je boeken zijn geweldig en alles is geweldig. Dit boek mag dan niet een van zijn bekendste werken zijn, het is nog steeds erg goed. Niet alleen schrijft John op een manier die erg fijn is om te lezen (de hoofd- en bijpersonen zijn jong en gebruiken makkelijke, moderne taal), hij schrijft ook op een manier waardoor je wil blijven lezen. Het is spannend, boeiend en ook nog eens grappig. Ook draagt dit verhaal een soort intelligentie met zich mee. Ik weet niet echt hoe je het moet omschrijven, maar je leert een andere manier van kijken naar mensen en het zet je aan het denken. Toen ik het uit had kon ik de hele dag alleen maar denken aan hoe goed het boek wel niet is en hoe mooi alles wel niet is verwoord. 

Q leeft een goed leven en zijn vrienden zijn de vrienden die echt de shit zijn. Ben Starling (ook wel Bloody Ben genoemd omdat hij in het tiende jaar een hevige nierinfectie kreeg en flink bloedde en Becca aan iedereen vertelde dat het kwam door het vele masturberen) is de beste vriend van Q. Hij is een hilarische, sukkelige jongen die woorden als “bro” en “schattebout” gebruikt, veel games speelt en altijd klaar staat voor zijn vrienden. De o-zo slimme Radar (eigenlijk Marcus, die zo genoemd wordt omdat hij op “die gozer met die bril” leek zo heette, uit de oude tv-serie M*A*S*H, alleen 1) was die Radar op tv niet zwart en 2) groeide Radar op een gegeven moment nadat ze hem zo hadden genoemd zo’n anderhalve decimeter en ging hij contactlenzen dragen, zodat ze aannamen dat 3) hij eigenlijk helemaal niet op “die gozer met die bril uit M*A*S*H” leek, maar 4) met nog maar die en een halve week high school te gaan, het er niet maar in zat dat ze nog een andere bijnaam zouden verzinnen) is de andere beste vriend van Q en Ben, is Einstein de tweede en is hij actief bewerker van Omnictionary. Ook hij speelt heel veel games. Margo Roth Spiegelman, het meisje waar Q zo verliefd op is, is een mysterie. Maar ook is ze een van de meest bijzondere, intelligente en geweldigste personen waar ik ooit over heb gelezen.

Een paar citaten uit het boek:

“Ben schudde zijn hoofd, omdat hij me al duizenden keren naar haar had zien kijken en het gewend was.
‘Kom op, zeg, ze is sexy, maar ook weer niet zó sexy. Weet je wie echt sexy is?’
‘Wie dan?’ vroeg ik.
‘Lacey,’ zei hij. Dat was Margo’s andere beste vriendin. ‘En jouw moeder ook. Ik zag je moeder jou vanochtend een zoen op je wang geven, bro, en neem me niet kwalijk dat ik het zeg maar ik zweer je, toen dacht ik: man, ik wou dat ik Q was. En dat mijn wangen dan een pik hadden.’”

“Met een blik in de achteruitkijkspiegel zei Ben: ‘Dus jij denkt dat Margo het land door trekt op zoek naar allerlei grootste ballen ter wereld?’ Radar knikte. ‘Nou,’ ging Ben door, ‘dan zou iemand haar eens moeten vertellen dat ze naar huis moet komen, omdat ze de grootste ballen ter wereld hier in Orlando, Florida, kan vinden. Ze bevinden zich in een speciale uitstalkast die bekend staat als “mijn scrotum”.’
Radar lachte, en Ben vervolgde: ‘Nee, serieus. Mijn ballen zijn zo groot dat je voor je portie Franse frietjes bij McDonalds kunt kiezen uit vier formaten: small, medium, large en mijn ballen.’”

“‘Van ezelsballen kun je een heleboel over staatsinrichting leren,’ zei ik. ‘En nu we het er toch over hebben waarom jij wou dat je het vierde uur lunchpauze had: wij hebben net met Angela gegeten.’
Ben keek Radar grijzend aan en zei: ‘Ja, ze wil weten waarom ze nog nooit bij jullie thuis is geweest.’
Radar ademde langdurig uit terwijl hij de combinatie draaide om zijn kluisje te openen. Hij ademde zo lang uit dat ik bang werd dat hij buiten westen zou raden. ‘Jesses,’ zei hij ten slotte.
‘Schaam je je ergens voor of zo?’ vroeg ik lachend.
‘Hou je kop.’ Hij gaf me een por in mijn maag met zijn elleboog.
‘Je woont in een heel mooi huis,’ zei ik.
‘Serieus, bro,’ zei Ben. ‘Het is een schat van een meid. Ik snap niet waarom je aarzelt haar aan je ouders voor te stellen en haar Casa Radar te laten zien.’
Radar smeet zijn boeken in zijn kluisje en sloot het. Het kabaal van de gesprekken om ons heen nam net iets af toen hij zijn ogen ten hemel sloeg en schreeuwde: ‘IK KAN ER TOCH OOK NIKS AAN DOEN DAT MIJN OUDERS DE GROOTSTE VERZAMELING ZWARTE KERSTMANNEN TER WERELD HEBBEN.’”

Grappig.

Pluspunten:
- Naast het feit dat het een spannend boek is, is het ook erg boeiend en grappig.
- De mensen in het boek zijn mensen die ik wil ontmoeten.
- Je leert een nieuwe manier van de kijk op mensen en wat jijzelf daarmee te maken hebt.
- Het is niet zomaar een boek. Het is Paper Towns.

Minpunten:
- Soms is het wat onrealistisch omdat ik nooit mensen heb ontmoet die zo intelligent zijn als zij.
- Het boek wordt aangeraden voor mensen vanaf 14 jaar, maar ik vind dit niet kloppen. Het kan soms nogal complex zijn (en dat is niet omdat ik “niet goed genoeg ingeburgerd” ben, want dat ben ik wel!!!).

Het enige dat ik nog kan zeggen is dat ik het in het Nederlands heb gelezen omdat dat de opdracht was voor school, al heb ik de voorkeur om boeken in het Engels te lezen. Ik ga de rest van zijn boeken dan ook in het Engels lezen en hoop dat ik de schrijfstijl dan even leuk vindt.

Ik wil zeker meer van John Green lezen.

Cijfer: 4/5

 
  • Afbeelding 26
  • Mijn naam is Anni, achttien jaar, HAVO-leerling. Ik houd van kunst, sneakers, hip hop en mijn wekelijkse fles sauvignon blanc (of vier). Langzaam maar zeker probeer ik de wereld wat groener en blijer te maken. Ik rol over mijn toetsenbord om verhalen voor jullie te typen.
  • Categorieën

  • Instagram