3 jun 2014, 7:30pm
boeken recensie
by

leave a comment

The Fault In Our Stars

Toen ik nog actief was op Tumblr, zag ik vaak foto’s en verhalen over TFIOS. Quotes, stukjes uit het boek en zelfs een stukje geschreven over een meisje waarvan haar moeder als enige haar exemplaar van TFIOS uit haar kamer had gered na het volledig was ingestort, en dat ze vond dat dat het beste was wat haar moeder nog voor haar mee kon nemen. Een van mijn beste vriendinnen wilde twee jaar geleden altijd heel graag Looking For Alaska lezen en ondertussen begonnen ook steeds meer mensen TFIOS te lezen. Zoals je kunt begrijpen, werd ik dus heel erg benieuwd naar het boek, maar vond ik het toch een beetje muhhh om het te lezen omdat de hele wereld het al gelezen had. Ik begon met het lezen van Paper Towns, ook geschreven door John Green, en vond dat boek zo goed, dat ik TFIOS toch maar een kans gaf en het leende van een vriend. Mijn verwachtingen lagen vreselijk hoog, omdat iedereen het boek zo ongelooflijk goed vond.

image(41)

Zestienjarige Hazel Grace heeft schildklierkanker en wordt door haar ouders naar een steungroep voor mensen met kanker gestuurd. Eenmaal daar, ontmoet ze de super knappe, zeventienjarige Augustus Waters, een ex-kankerpatiënt. Augustus’ osteosarcoom, oftewel botkanker, was verdwenen na amputatie van zijn been. Hazel en Augustus worden ongelooflijk verliefd op elkaar en in het boek lees je niet alleen hoe ze steeds verliefder worden, maar ook hoe Hazel met de situatie omgaat, omdat de behandelingen die zij krijgt niet zijn om haar kanker te bestrijden, maar om haar leven steeds eventjes te verlengen.
Hazels grootste droom is om antwoorden krijgen op haar vragen over haar lievelingsboek An Imperial Affliction, geschreven door Peter Van Houten, die nu in Amsterdam woont. Ze probeert al tijden contact met hem te krijgen maar hij laat niks horen, schrijft geen boeken en niet eens een berichtje op internet. Dankzij Gus krijgt Hazel eindelijk een email van Van Houten, waarin hij haar uitnodigt om naar Amsterdam te komen. Ik kan jullie al verklappen dat dat gaat gebeuren, en samen met Gus nog wel!

TFIOS had ik snel uitgelezen. Niet omdat ik het zo’n goed boek vond, maar gewoon wilde weten wat er zou gaan gebeuren. Een meisje uit mijn klas had het einde, een hele onverwachte wending, verteld in de klas (thanks man, echt, ik houd ervan als je het hele verhaal spoilt, kuch), dus ik wist al hoe het zou aflopen. Toch was het laatste deel van het boek mooier dan ik had verwacht. Oké, goed, mijn mening: The Fault In Our Stars is een mooi boek, maar echt niet zo geweldig als iedereen zegt. Misschien ligt het aan dat ik zo veel verwachtte omdat iedereen altijd zo enthousiast is over dit boek, en oké, ik moest wel even janken aan het einde (hey, ik huil zo vreselijk snel, ik huil zelfs al bij een stomme Disney-film), maar mijn favoriete boek is dit niet. Het is goed geschreven en wederom weet John Green heel goed te verwoorden wat tieners denken en vinden, en ik kan wel zeggen dat vrijwel ieder tienermeisje dit boek gelezen zou moeten hebben, en het verhaal heeft me wel geraakt, maar niet zo’n enorme indruk op me achtergelaten.

Haat me niet, alsjeblieft.

Alsjeblieft.

14 mrt 2014, 12:00pm
films en series recensie
by

leave a comment

52 films in 2014: update #1

In de post over de dingen die ik ga doen in 2014 vertelde ik dat ik 52 films wil kijken. En dit lukt me aardig goed, want ik zit al bijna op de helft. (Maar dat wil niet zeggen dat alles wat ik op dat lijstje heb gezet even goed lukt. Ha.)

#18 Jeepers Creepers (2001) is een horrorfilm over Trish en Darry die op hun reis naar huis zijn en onderweg een man die een zak met bloedvlekken erop in een put gooit. Een persoon met een gezonde geest zou naar huis gaan en misschien de politie bellen, maar nee hoor, deze broer en zus besluiten terug te gaan en een kijkje te gaan nemen. Echt slim, man. Vervolgens krijgen ze “het” achter zich aan.  Zo slecht als het klinkt, zo slecht is de film. Misschien ligt het eraan dat de film al meer dan tien jaar oud is, maar ik vond ‘m vre-se-lijk. En toch ga ik het tweede deel wel kijken.

#19 Over The Hedge (2006)‘s RJ is in nood: als hij binnen een week niet een voorraad junkfood aan de hongerige beer Vincent aflevert, zal hij hem persoonlijk doden. Gelukkig ontmoet RJ een groep dieren die eten moet verzamelen voor de winter en ziet hij het als een kans om hun te kunnen gebruiken voor het verzamelen van de nodige junkfood, maar een vriendschap bouwt op en RJ heeft zich nog nooit zo gelukkig en schuldig tegelijkertijd gevoeld. Dreamworks doet het altijd goed! Deze film is erg leuk en hoewel ik hem eerder al had gezien, ik blijf hem ook grappig vinden.

#20 Gnomeo And Juliet (2011) is een animatiefilm over tuinkaboutertjes gebaseerd op William Shakespeares Romeo en Julia. De kabouters met rode hoedjes haten de kabouters met blauwe hoedjes en de kabouters met de blauwe hoedjes haten de kabouters met de rode hoedjes, maar op een avond ontmoeten Gnomeo en Julia elkaar op een dak van een huis en zijn ze niet meer te scheiden. Ze spreken stiekem af, maar hoe kunnen ze ooit trouwen als de twee families elkaar zo erg haten? Het was grappig om deze versie van Romeo en Julia te zien en ergens was de film wel leuk en schattig , maar gewoon niet mijn ding. Ik ben niet zo’n fan van Shakespeares verhalen.

#21 Home Movie (2008) is een film over de Poe familie. Wanneer zij verhuizen, beginnen de kinderen ander gedrag te vertonen. Vreemd gedrag. Het begint met Jack die in plaats van een honkbal een steen naar zijn vader gooit, maar gaat al snel verder naar Emily die een kikker doodt tussen een bankschroef en beide kinderen die hun kat tijdens Kerstmis aan de muur kruisigen. Deze film is een zogeheten “found footage” film, en hij is ZIEK. Ik weet niet of ik hem nou zo slecht vind dat hij goed is, of dat hij gewoon wel goed is, maar hij is in ieder geval wel echt zzziek.

#22 Zodiac (2007) is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de seriemoordenaar die zichzelf de Zodiac Killer noemt: hij probeert media-aandacht te ontvangen door middel van de brieven die hij stuurt naar nieuwsbladen en ondertekent met Zodiac. Meerdere mensen proberen een oplossing te vinden waardoor ze geobsedeerd raken met deze zaak – net zoals ik. Ik vond ooit de Wikipediapagina over de Zodiac Killer en heb toen heel veel over hem gelezen. Deze film deed mijn verwachtingen zeker niet tekort en daarnaast speelt er ook een hele knappe man in. Fuck yes.

#23 The Hunger Games: Catching Fire (2013) is de verfilming van het tweede deel van de boekenreeks. Katniss en Peeta hebben beide de Hongerspelen overleefd, maar president Snow is ervan overtuigd dat Katniss heeft gezorgd voor een opstand en wil er alles aan doen om haar te doden. Dit zorgt ervoor dat zij en Peeta opnieuw mee moeten doen met de Hongerspelen, omdat dit jaar de tributen gekozen worden uit de voorgaande winnaars. Deze film was erg goed en had vreselijk mooie beelden, maar ik vind het jammer dat het wel dingen uit het boek weglaat (zoals elke verfilming) en dat Finnick niet zo mooi is als ik hoopte. Hehe.

#24 The Princess and The Frog (2009) gaat over Tiana, een meisje uit een niet al te rijke familie. Ze is bevriend met de verwende Charlotte en wordt door haar uitgenodigd op het grote feest waar prins Naveen, wie Charlotte gaat trouwen, aanwezig zal zijn. Maar Naveen verandert in een kikker en dankzij hem verandert ook Tiana. Op hun reis opzoek naar iemand die de vloek kan verbreken, worden de twee eigenlijk erg verliefd op elkaar. Deze film sprak me nooit zo aan, maar o Walt Disney, wat doen jullie het altijd toch weer goed. Ik houd van deze film en hoe schattig en zoetsappig en lief hij is. Het enige minpuntje is het stukje musical dat erin is verwerkt, maar hey, dat is mijn mening maar.

 

23 jan 2014, 5:12pm
boeken recensie
by

leave a comment

Boekrecensie: The Curious Incident Of The Dog In The Night-Time

The Curious Incident Of The Dog In The Night-Time (of Het Wonderbaarlijke Voorval Met De Hond In De Nacht) is een detectiveroman, maar geen die lijkt op welke dan ook. Christopher Boone is vijftien, woont alleen met zijn vader sinds zijn moeder is gestorven en heeft het Syndroom van Asperger. Hij houdt van lijsten, patronen, de waarheid en heeft een hekel aan de kleuren geel en bruin. Wanneer hij vier gele auto’s achter elkaar geparkeerd ziet staan, is het een Zwarte Dag, wat betekent dat hij niet eet of praat en in zijn eentje wiskundige sommen oplost om rustiger te worden. Wanneer hij in een ruimte met veel (nieuwe) mensen komt, begint hij te grommen als een hond om het geluid en de pijn die hij voelt te blokkeren. Christopher vertrouwt mensen niet en schijnt een vorm van misantropie te hebben – dit is waarschijnlijk een van de redenen waarom hij nog nooit verder dan het einde van zijn straat is gekomen in zijn eentje. Maar wanneer hij uitvindt dat de hond van de buurvrouw vermoord is, begint hij in zijn eentje een avontuur dat zijn hele wereld op z’n kop zal zetten.

Anni, heb je het tweede deel van The Hunger Games nog steeds niet uit? Nee. Dit ging voor (maar ook omdat het wederom voor school moest). Ik heb dit boek zo’n twee jaar geleden gekocht, had ‘m voor de helft gelezen en stopte toen weer, maar ik heb eigenlijk geen idee. Want wejo, dit boek is geweldig. Christopher Boone vertelt dat hij grappen niet begrijpt en niet grappig is, maar ik vind hem hilarisch. Het is geen spannend boek, integendeel zelfs, ik vind het gewoon erg vermakelijk. Van meerdere mensen heb ik gehoord dat ze het een saai boek vonden, omdat hij bijvoorbeeld echt twintig bladzijdes schrijft over wat hij ziet en hoe hij zich voelt (niet letterlijk twintig hè), maar ik vind dat juist geweldig, evenals veel anderen. Ook is Christopher erg slim en vertelt hij veel algemene feitjes in zijn boek, zoals dat een mens blind is wanneer hij knippert. Super interessant. Christopher is een beetje een hele erge sukkel soms, net zoals ik, en daarom denk ik dat ik het boek zo zo zo leuk vond. Ik heb een beetje spottende humor en ook heel veel zelfspot, oké.

Een paar stukken uit het boek:

 ‘All the other children at my school are stupid.’ (deze gedachte alleen al maakt Christopher geweldig) ‘Except I’m not meant to call them stupid, even though this is what they are.’

‘Mr Jeavons said that I liked maths because it was safe. He said I liked maths because it meant solving problems, and these problems were difficult and interesting, but there was always a straightforward answer at the end. And what he meant was that maths wasn’t like life because in life there are no straightforward answers at the end. I know he meant this because this is what he said.’

‘And people who believe in God think God has put human beings on the earth because they think human beings are the best animal, but human beings are just an animal and they will evolve into another animal, and that animal will be cleverer and put human beings into a zoo, like we put chimpanzees and gorillaz into a zoo. Or human beings will all catch a disease and die out or they will make too much pollution and kill themselves, and then there will only be insects in the world and they will be the best animal.’

Dit boek is zeker een aanrader als je wil lezen over een jongetje van mijn leeftijd met het Syndroom van Asperger op een leuke en grappige manier. Het enige jammere is, is dat het boek snel uit is. Als je dat een minpunt vindt, dan. Als je nog op de middelbare school zit en op havo of vwo, moet je dit boek vast nog wel lezen van je docent Engels.

Beoordeling: 3,5/5

3 jan 2014, 11:00am
films en series recensie
by

2 comments

De Legende Van Korra, boek 2: Geesten

http://2.bp.blogspot.com/--ML2wpnRN7I/UoaxZyRKOvI/AAAAAAAAV4o/G8bozXhMhhQ/s1600/legend-of-korra-122-full-episode-16x9-nickelodeon-nick-nicktoons-nicktoon-lok-tlok.jpg 

Een half jaar na het verslaan van Amon is het tijd voor Korra om de spirituele kant van het Avatar-zijn te beheersen, nu ze alle vier de elementen beheerst, maar ondertussen is er een burgeroorlog en wordt ze gehinderd door een geest en haar oom Unalaq. In het nieuwe seizoen zijn Korra en Mako gestopt met pro-sturen, leer je over de eerste Avatar Wan, wordt Bolin een filmster en trouwt hij bijna met Prinses Duisternis (ook wel Eska, maar ik noem haar Prinses Duisternis voor nu), leer je meer over Tenzin, krijgt Mako problemen met Korra én Asami en maak je kennis met een paar nieuwe personages zoals Kya (de zus van Tenzin), Bumi (de broer van Tenzin, die mij overigens heel veel doet denken aan Sokka), Eska en Desna.

Oké, ik kan kort zijn over seizoen twee van De Legende Van Korra: het was een grote teleurstelling. Een jaar lang gillen, schreeuwen en huilen uit enthousiasme voor deze serie – voor best weinig. Het boek mag dan wel Geesten heten, het duurt zo’n negen afleveringen voor Korra de Geestenwereld in komt. De eerste helft van het seizoen ontwikkelt Korra vreselijk weinig haar karakter, ze is totaal niet flexibel en niet bepaald prettig in omgang door haar omstandigheden (maar dat was ze ook al niet voor het tweede seizoen), maar gelukkig maakt ze in de laatste helft wel een beetje een comeback, al is haar “goal” in dit seizoen niet echt duidelijk. Verder is de verhaallijn echt niet zo boeiend en ook niet te volgen, “Team Avatar” is vreselijk als je het vergelijkt met de oude Team Avatar en het einde is VRESELIJK. Ik mag niet voor jullie spoilen maar ik denk dat de mensen die dit seizoen hebben gekeken weten wat ik bedoel als ik deze woorden zeg: Korra, connectie, Avatars. Verder is Unalaq een vreselijk saaie schurk als je hem vergelijkt met Amon of Azula. Pffff.

Dit alles neemt niet weg dat Avatar wél een goede serie is. Seizoen twee heeft weer laten zien hoe mooi deze serie wel niet is (graphics en ook boodschappen die meegegeven worden), met soms goede actie en hier en daar wat humor. Bolin is geweldig en Verrick was een hele leuke toevoeging aan de serie. Ik vond het leuk om meer te weten te komen over Tenzin en andere Avatars, vooral over Wan.

Om samen te vatten: ik ben teleurgesteld. Ik vind de Avatar series nog steeds geweldig, maar boek 2 was gewoon jammer. Het verhaal is echt niet goed vergeleken met het vorige seizoen en al helemaal vergeleken met het verhaal van Aang, maar ik ga verder niet vergelijken.

Kijk, ik ben een trouwe Avatar-fan dus ik zeg: kijken. Maar anders had ik gezegd dat het het niet waard is. Ik hoop dat boek 3: Changes (veranderingen, of zo?) véél beter is.

Beoordeling: 2,3/5

Films van de afgelopen tijd

Ik heb de laatste tijd een paar films gezien:

http://static.tumblr.com/p5zeghk/bILmeurth/640x338xarticle-header-rise-of-the-guardians-review_jpg_pagespeed_ic_zao30fxdkq.jpg
Rise Of The Guardians (2012)

De geest van Jack Frost komt tot leven en hij heeft geen idee van zijn vroegere leven. Niet alleen wil hij die ontdekken, ook wil Pitch de Boogeyman de wereld in een pikzwarte duisternis onderdompelen. Jack probeert samen met de Kerstman, de Tandenfee, de Paashaas en Klaas Vaak Pitch tegen te houden, want ondertussen geloven steeds minder kinderen in deze legendes.

Ik heb echt een ongelooflijke zwak voor geanimeerde films maar O WAT IS DEZE FILM GEWELDIG EN LEUK en ik ben verliefd op Jack.

Tangled (2010)

Prinses Rapunzel wordt vlak na haar geboorte gestolen door een oude vrouw die met behulp van Rapunzels haar jong kan blijven. De vrouw voedt Rapunzel op als haar eigen dochter en houdt haar jaren binnen omdat ze niet wil dat iemand gebruik kan maken van Rapunzels magische haar. Ze wordt bijna achttien en elk jaar op haar verjaardag worden een ontelbaar aantal lampionnen losgelaten. Dit heeft ze tot nu toe altijd vanuit haar raam moeten bekijken, maar dit jaar is het mogelijk doordat ze Flynn Rider ontmoet, een dief die gezocht wordt. Hopelijk dan, want ze zit nog altijd met haar gestoorde moeder en zelf is ze ook een beetje gek.

Ik houd van deze film en ik ben verliefd op Flynn. Ik word snel verliefd op geanimeerde jongetjes, oké. Het is echter wel een film met zang en muziek en dat vind ik eeeeeeecht vreselijk, maar verder is de film zozozozozo leuk.

The Mortal Instruments: City Of Bones (2013)

Op een avond ziet Clary als enige in de hele club dat een groep jongeren een moord pleegt. De jongeren blijken schaduwjagers te zijn en zij is de enige die ze ziet omdat ze er zelf ook een is, maar dit heeft haar moeder altijd verborgen gehouden. Een dag later is Clary’s moeder vermist en ontmoet ze in haar huis schaduwjager Jace. Samen zoeken ze naar haar moeder en ondertussen komt Clary ook steeds meer te weten over wie zijzelf eigenlijk is.

Rare film.

Maar de setting is zo mega mooi en Jace is vet aantrekkelijk.

Napoleon Dynamite (2004)

Deze film gaat over een sukkel die door zijn sukkelleven probeert te komen. Meer kan ik er niet over zeggen en het is de beste film ooit.

I Am Legend (2007)

In 2009 wordt negentig procent van de wereldbevolking besmet met een virus en dit betekent voor het grootste deel de dood: 5,4 miljoen mensen sterven door het virus. De overlevenden bestaan voor 588 miljoen uit geïnfecteerde mensen die niet tegen het daglicht kunnen en voor maar 12 miljoen uit mensen die immuun zijn voor het virus. Zowel mensen als dieren kunnen nog geïnfecteerd worden door een beet van een geïnfecteerd organisme en Robert Neville, een van de enige overlevende personen in New York, probeert wanhopig een middel te vinden tegen dit virus.

I Am Legend is een goede film en hoewel ik niet van zulke films houd, verbaast het me telkens weer hoe goed Will Smith wel niet kan acteren.

http://www.entertainmentwallpaper.com/images/res1920x1080/movie/adventureland10.jpg

Adventureland (2009)

James Brennan is net geslaagd en wil door Europa reizen voor hij naar de universiteit gaat, maar vlak voor dit alles doorgaat geven zijn ouders aan hem niet financieel te kunnen steunen. Dit resulteert in dat James moet zoeken naar een zomerbaan, en lukt hem: hij krijgt een baantje in Adventureland, een pretparkje in de buurt. Hier ontmoet hij sukkelige jongens, nieuwe vrienden en knappe meisjes en maakt hij dingen mee die eigenlijk elke tiener meemaakt, maar net een beetje dramatischer.

Dit is een leuke film.

Zombieland (2009)

Dezelfde James speelt in deze film, maar nu is hij WoW-verslaafde Columbus (zo wordt hij genoemd want het is de plaats waar hij naartoe wil gaan) in een post-apocalyptische Amerika, waar zombies leven als gevolg van de gekkekoeienziekte (Google het maar). Op zijn weg naar Columbus ontmoet hij de gestoorde Tallahassee (idem dito) die op een eeuwige zoektocht naar een Twinkie is en samen worden ze lastig gevallen door de zussen Wichita en Little Rock (jahaaa, zelfde verhaal).

Zombieland wordt gezien als een komische horrorfilm en grappig is ‘ie wel, hij is alleen erg kort en had van mij langer mogen zijn. Het is een leuke film om even te kijken, maar meer niet.

De leukste film die ik de laatste tijd heb gezien is denk ik Rise Of The Guardians. Ik kijk niet vaak films maar altijd te veel in een paar dagen, eens in de zoveel maanden. Nu ga ik maar weer verder met mijn huiswerk, groetjesssss.

En liefs.

26 okt 2013, 4:59pm
muziek recensie
by

leave a comment

Recensie: A Day To Remember – Common Courtesy

Op 8 oktober (ik weet het, ik ben laat met het typen van deze recensie), na drie veel te lange jaren wachten, bracht A Day To Remember een nieuw album uit: Common Courtesy. Lang hebben ze in hun eigen studio gestaan, want ze gaan niet meer verder met Victory Records. Zo hebben ze hun album ook zelf uitgebracht en de leden van A Day To Remember zijn geen gekken: zij weten precies wat hun fans willen en elk album is weer een kunstwerkje.

Common Courtesy bevat een aantal pop-punk-achtige nummers: “City Of Ocala”, “Right Back At It Again” en “I Remember”. Niet mijn favoriet, maar wel leuk. In I Remember wordt door de bandleden gepraat over vroegere dagen en dat maakt dat door het laatste nummer van het album alles in zijn geheel een stukje persoonlijker wordt.

“Sometimes You’re The Hammer, Sometimes You’re The Nail” (die me op een of andere manier heel erg doet denken aan My Life For Hire), “Dead & Buried”, “The Document Speaks For Itself”, “Violence (Enough Is Enough)”, “Best Of Me” en “Life Lessons Learned The Hard Way” hadden makkelijk op For Those Who Have Heart of Homesick kunnen staan en zijn echt de harde shit, lol. Deze zijn mijn persoonlijke favorieten en hier zullen veel mensen blij mee zijn.

“Life @ 11″, die erg past bij What Seperates Me From You, en het mid-tempo semi-depressieve “End Of Me” maken me blij, maar ik weet niet wat ik met “I’m Already Gone” en “I Surrender” moet. Ze zijn deprimerend en ze doen niet echt iets met me. Jammer, man. A Day To Remember heeft eerder zulke nummers uitgebracht maar bij mij vallen ze niet in de smaak.

Mijn favorieten zijn “Best Of Me”, “Life Lessons Learned The Hard Way” en “The Document Speaks For Itself”. Is dit album hun beste album? Nee, dat niet. Wel vallen hun albums áltijd bij me in de smaak en was het, zeker na alle drama, het wachten waard.

Common Courtesy is nu te koop op iTunes voor $9,99 en in eind november te koop als album in winkels. Het album bestaat nu uit 13 nummers maar wordt over een maand uitgebracht met 16, wat betekent dat mensen die het album via iTunes gekocht hebben de laatste drie nummers gratis krijgen van de band zelf. Dit album is het kopen waard en al zeker omdat de band het helemaal zelf heeft uitgebracht en niet meer bij Victory Records zit. Ik heb ergens gelezen dat dit, als ze niet genoeg geld aan dit album verdienen, wel eens hun laatste album zou kunnen zijn. En dat willen we natuurlijk niet!

Beoordeling: 3.5/5

7 okt 2013, 9:21pm
muziek recensie
by

leave a comment

Recensie: Justin Bieber – Heartbreaker

“It’s a song for people going through a heartbreak – like I was when I wrote it. It means so much to me to be able to share what I was, and still am going through, with my fans. I’m very proud of this song and I hope it gives my fans some insight to my heart.” – Justin Bieber

Vanochtend om 6:00 was het na maanden (“HEARTBREAKER COMING SOON!!!!!!!” Ja ja, Justin Bieber) ein-de-lijk tijd: Heartbreaker. Te koop op iTunes. *sobbing* Wie wordt er nou niet blij, vrolijk, gelukkig maar vooral nóg ongeduldiger door een voorproefje van een nummer dat al maanden “coming soon” is? Hier is de pesterij te horen, in de reclamespot voor zijn nieuwe parfum The Key.

Na nog twee maanden wachten (“Is dit een grap” “volgens mij wordt het een album” “LOL!!!!!! troller hahahahhhhahhahahh!!”) is het dan eindelijk zo ver. Yes. Heartbreaker is een ander soort nummer van onze Justin Bieber. In tegenstelling tot zijn soms betekenisloze popmuziek – ik weet het, ik mag dit eigenlijk niet zeggen omdat ik de belieber ben hier, maar kom op, “swag, swag on you?” – is dit een nummer waar hij zijn gevoelens in uit. Justin Bieber wil niet de “Heartbreaker” genoemd worden, nu de relatie tussen Selena en hem over is.
Dit nummer is een laid back, R&B-achtig nummer met een mid-tempo en misschien wel een van zijn meest eerlijke. Heartbreaker doet me denken aan Take You, Right Here en Yellow Raincoat van zijn albums Believe en Believe Acoustic en van mij mogen wel meer van zijn nummers zo zijn, al word ik ook blij van bijvoorbeeld Beauty and a Beat. Dit nummer mag wel erg serieus zijn, hij gebruikt hier en daar ook wat slang (“girl, let me holla at ya”) en dat maakt het weer wat meer Justin Bieber-”swaggy”.
“What I am really trying to say and what I hope you understand / Despite all the imperfections of who I am / I still want to be your man / I know it hasn’t been easy for us to talk with everyone being around / But this is personal, this is for me and you / I want you to know that I still love you.”
 
Als Bieber wil dat Selena gewoon haar telefoon opneemt en met hem praat moet dat zeker lukken met dit nummer. De harten van miljoenen beliebers smelten in ieder geval zeker, lol.
De “nieuwe” Justin Bieber kenden we natuurlijk al door zijn album Believe, maar volgens mij gaat hij nog een stapje verder. Ik vind dit nummer geweldig en ik wil meer. Gelukkig is dit het eerste nummer in zijn tien-weken-lange “Music Mondays series” waar hij elke maandag een nieuw nummer uitbrengt (waarschijnlijk elke maandag om 6:00 Nederlandse tijd) die hij omschrijft als “anders” en zijn “journals”. Ik ben mega enthousiast.
Support Justin Bieber en koop het nummer voor maar $1.29 op iTunes!

Beoordeling: 4.5/5

1 okt 2013, 3:53pm
boeken recensie
by

leave a comment

Boekrecensie: Paper Towns

Voor school moest ik een Nederlandstalig boek lezen om vervolgens een opdracht over te kunnen maken. We kregen een enorme lijst met boeken die we mochten lezen, maar geen sprak me aan. Uit eindelijk koos ik een of ander boek over een gestorven broer van iemand en nog iets over homoseksualiteit, maar ook zag ik Paper Towns liggen (en ik met mijn eigenwijze kop wilde natuurlijk dit boek lezen voor Nederlands en niet het andere). De titel en tekst op de rug van het boek sprak me erg aan en daarna zag ik dat het ook nog eens was geschreven door John Green. Ik had nog nooit een boek gelezen van John Green, maar al een aantal jaar wordt er tegen mijn hoofd gegooid wat voor een god hij wel niet is. Eerst boeiden hij en zijn boeken me niet zo veel, maar hoe vaker ik zijn naam las, hoe interessanter hij werd. Mensen zweren bij The fault in our stars en Looking for Alaska móet je ook gelezen hebben. Mijn verwachtingen lagen dus erg hoog.


Een papieren stad, zo noemt Margo haar woonplaats Orlando: nep en niet eens hard genoeg om van plastic te zijn. Margo Roth Spiegelman is het meisje waar Q (Quentin) al jaren verliefd op is, maar ze hebben sinds ze in het park, bijna tien jaar geleden, een dode man hebben gevonden geen contact meer. Totdat Margo op een avond in mei, niet lang voor de examens, op het raam van Q’s kamer klopt. Die nacht maken ze een onvergetelijke tocht door de stad waar ze wonen. Op een papiertje heeft Margo een aantal problemen opgeschreven in haar handschrift en bijzonder gebruik van hoofdletters om aan te pakken, waaronder haar vriend Jase die vreemdgaat met haar beste vriendin Becca, haar andere beste vriendin Lacey en als kers op de taart wil Margo ook nog eens inbreken bij SeaWorld. Q heeft het gevoel dat die nacht een onverbrekelijke band tussen hem en de mooie Margo wordt gesmeed en als Margo de volgende dag verdwenen is, laat hij het er dan ook niet bij zitten. Een bizarre maand volgt, waarin hij, door Margo achtergelaten, aanwijzingen vindt waardoor hij deuren opschroeft, overnacht tussen ratten in een sinds 1986 verlaten winkelblok, meemaakt dat zijn beste vriend Ben iets met een van de meest sexy meisjes, Lacey Pemberton, van school krijgt en een bierzwaard aan zijn handen lijmt met superlijm, veel pseudo wijken bezoekt, een, naast alle andere rondritten, bijna 24-uur lange rondrit maakt en erachter komt dat Margo niet de persoon is die hij meende te kennen – en hijzelf evenmin.

John Green, je hebt me weten te verrassen. Alle geruchten over jou zijn waar. Je schrijft geweldig, je boeken zijn geweldig en alles is geweldig. Dit boek mag dan niet een van zijn bekendste werken zijn, het is nog steeds erg goed. Niet alleen schrijft John op een manier die erg fijn is om te lezen (de hoofd- en bijpersonen zijn jong en gebruiken makkelijke, moderne taal), hij schrijft ook op een manier waardoor je wil blijven lezen. Het is spannend, boeiend en ook nog eens grappig. Ook draagt dit verhaal een soort intelligentie met zich mee. Ik weet niet echt hoe je het moet omschrijven, maar je leert een andere manier van kijken naar mensen en het zet je aan het denken. Toen ik het uit had kon ik de hele dag alleen maar denken aan hoe goed het boek wel niet is en hoe mooi alles wel niet is verwoord. 

Q leeft een goed leven en zijn vrienden zijn de vrienden die echt de shit zijn. Ben Starling (ook wel Bloody Ben genoemd omdat hij in het tiende jaar een hevige nierinfectie kreeg en flink bloedde en Becca aan iedereen vertelde dat het kwam door het vele masturberen) is de beste vriend van Q. Hij is een hilarische, sukkelige jongen die woorden als “bro” en “schattebout” gebruikt, veel games speelt en altijd klaar staat voor zijn vrienden. De o-zo slimme Radar (eigenlijk Marcus, die zo genoemd wordt omdat hij op “die gozer met die bril” leek zo heette, uit de oude tv-serie M*A*S*H, alleen 1) was die Radar op tv niet zwart en 2) groeide Radar op een gegeven moment nadat ze hem zo hadden genoemd zo’n anderhalve decimeter en ging hij contactlenzen dragen, zodat ze aannamen dat 3) hij eigenlijk helemaal niet op “die gozer met die bril uit M*A*S*H” leek, maar 4) met nog maar die en een halve week high school te gaan, het er niet maar in zat dat ze nog een andere bijnaam zouden verzinnen) is de andere beste vriend van Q en Ben, is Einstein de tweede en is hij actief bewerker van Omnictionary. Ook hij speelt heel veel games. Margo Roth Spiegelman, het meisje waar Q zo verliefd op is, is een mysterie. Maar ook is ze een van de meest bijzondere, intelligente en geweldigste personen waar ik ooit over heb gelezen.

Een paar citaten uit het boek:

“Ben schudde zijn hoofd, omdat hij me al duizenden keren naar haar had zien kijken en het gewend was.
‘Kom op, zeg, ze is sexy, maar ook weer niet zó sexy. Weet je wie echt sexy is?’
‘Wie dan?’ vroeg ik.
‘Lacey,’ zei hij. Dat was Margo’s andere beste vriendin. ‘En jouw moeder ook. Ik zag je moeder jou vanochtend een zoen op je wang geven, bro, en neem me niet kwalijk dat ik het zeg maar ik zweer je, toen dacht ik: man, ik wou dat ik Q was. En dat mijn wangen dan een pik hadden.’”

“Met een blik in de achteruitkijkspiegel zei Ben: ‘Dus jij denkt dat Margo het land door trekt op zoek naar allerlei grootste ballen ter wereld?’ Radar knikte. ‘Nou,’ ging Ben door, ‘dan zou iemand haar eens moeten vertellen dat ze naar huis moet komen, omdat ze de grootste ballen ter wereld hier in Orlando, Florida, kan vinden. Ze bevinden zich in een speciale uitstalkast die bekend staat als “mijn scrotum”.’
Radar lachte, en Ben vervolgde: ‘Nee, serieus. Mijn ballen zijn zo groot dat je voor je portie Franse frietjes bij McDonalds kunt kiezen uit vier formaten: small, medium, large en mijn ballen.’”

“‘Van ezelsballen kun je een heleboel over staatsinrichting leren,’ zei ik. ‘En nu we het er toch over hebben waarom jij wou dat je het vierde uur lunchpauze had: wij hebben net met Angela gegeten.’
Ben keek Radar grijzend aan en zei: ‘Ja, ze wil weten waarom ze nog nooit bij jullie thuis is geweest.’
Radar ademde langdurig uit terwijl hij de combinatie draaide om zijn kluisje te openen. Hij ademde zo lang uit dat ik bang werd dat hij buiten westen zou raden. ‘Jesses,’ zei hij ten slotte.
‘Schaam je je ergens voor of zo?’ vroeg ik lachend.
‘Hou je kop.’ Hij gaf me een por in mijn maag met zijn elleboog.
‘Je woont in een heel mooi huis,’ zei ik.
‘Serieus, bro,’ zei Ben. ‘Het is een schat van een meid. Ik snap niet waarom je aarzelt haar aan je ouders voor te stellen en haar Casa Radar te laten zien.’
Radar smeet zijn boeken in zijn kluisje en sloot het. Het kabaal van de gesprekken om ons heen nam net iets af toen hij zijn ogen ten hemel sloeg en schreeuwde: ‘IK KAN ER TOCH OOK NIKS AAN DOEN DAT MIJN OUDERS DE GROOTSTE VERZAMELING ZWARTE KERSTMANNEN TER WERELD HEBBEN.’”

Grappig.

Pluspunten:
- Naast het feit dat het een spannend boek is, is het ook erg boeiend en grappig.
- De mensen in het boek zijn mensen die ik wil ontmoeten.
- Je leert een nieuwe manier van de kijk op mensen en wat jijzelf daarmee te maken hebt.
- Het is niet zomaar een boek. Het is Paper Towns.

Minpunten:
- Soms is het wat onrealistisch omdat ik nooit mensen heb ontmoet die zo intelligent zijn als zij.
- Het boek wordt aangeraden voor mensen vanaf 14 jaar, maar ik vind dit niet kloppen. Het kan soms nogal complex zijn (en dat is niet omdat ik “niet goed genoeg ingeburgerd” ben, want dat ben ik wel!!!).

Het enige dat ik nog kan zeggen is dat ik het in het Nederlands heb gelezen omdat dat de opdracht was voor school, al heb ik de voorkeur om boeken in het Engels te lezen. Ik ga de rest van zijn boeken dan ook in het Engels lezen en hoop dat ik de schrijfstijl dan even leuk vindt.

Ik wil zeker meer van John Green lezen.

Cijfer: 4/5

7 sep 2013, 11:18am
games recensie
by

2 comments

Pom Gets Wi-Fi

Pom is verslaafd aan het internet als geen andere hond. Op een dag checkt ze een paar sites, Reddig, Facewoof, Tumfur en Gtail, niet wetende dat het huis waar ze verblijft in brand staat. Als een echte internet-verslaafde geeft ze er niet aan toe, gaat ze fijn door met de sites bekijken en loopt dat uit tot een enkeltje naar de puppyhemel samen met haar “knecht”, de hond Shibe, en haar baasje. Tot haar grootste schrik is er geen Wi-Fi en sleept ze Shibe mee om er naar te zoeken.

Pom Gets Wi-Fi is een spel over een hondje die een geweldige reis door de hemel maakt, zoekend naar Wi-Fi. Het is een soort combinatie van Pokémon (zie de dialogen en de zogenaamde gevechten) en Nintendogs (al die schattige hondjes!), je gebruikt je toetsenbord om huizen met erg roze ovens, extreem grote konijnenbeelden en bergen afval te bezoeken, gesprekken te hebben met andere hondjes in de puppyhemel en opdrachten uit te voeren in ruil voor spullen die je nodig hebt. Pom is een leuk hondje: ze is gek, arrogant en het internet heeft haar net zo beïnvloed als het ons, de tieners uit 2013, heeft beïnvloed qua taalgebruik en denkwijze. In haar aanvallen bespot ze mensen en gebruikt ze je moeder-grapjes, terwijl Shibe een beetje een kleine, nutteloze hond is die zich constant verontschuldigt.

Hier volgt een sfeerimpressie:

En het allerbeste:

STARPUGS COFFEE IN DE HONDENHEMEL?????????????????
Deze game is geweldig omdat:
- Pom is een weerspiegeling van ons allemaal.
- Regenbogen dienen als een brug.
- Het is mogelijk om op wolken te lopen.
- Tumfur.
- Er zijn meer dan twintig hondenrassen.
- Er zijn twee verschillende eindes.
- Het is niet alleen maar een dom spelletje, je moet soms ook een beetje nadenken.
Deze game is minder geweldig omdat:
- Wanneer je honden bij je “team” hebt (zoals in Pokémon), kun je niet achteruit lopen. Dit zorgt ervoor dat je soms vast zit in het spel en fijn opnieuw kunt beginnen. Er zijn gelukkig wel een paar save points in het spel.
Kortom, Pom Gets Wi-Fi is een game die je gespeeld moet hebben. Het is gratis en uitgespeeld in een uurtje, dus waarom ook niet? Ik heb in ieder geval genoten. Download het hier of download hier de Mac versie.
Bedankt Brianna, voor het maken van deze game.
Cijfer: 5/5
(Eigenlijk 3,5/5, maar waarom ook niet)
 
  • Afbeelding 26
  • Mijn naam is Anni, achttien jaar, HAVO-leerling. Ik houd van kunst, sneakers, hip hop en mijn wekelijkse fles sauvignon blanc (of vier). Langzaam maar zeker probeer ik de wereld wat groener en blijer te maken. Ik rol over mijn toetsenbord om verhalen voor jullie te typen.
  • Categorieën

  • Instagram